😙เหตุผลที่อยากทำบล็อก

จริงๆแล้วตั้งแต่เรียนจบใหม่(ก็หลายสิบปีแล้วอะนะ) อยากทำงานเกี่ยวกับหนังสือ สมัยนั้นยังไม่มีอินเตอร์เน็ตเลย จบมาประมาณ 2 ปีละมั้งถ้าจำไม่ผิดอินเตอร์เน็ตถึงจะเริ่มเข้ามาในไทย แต่ตอนนั้นทำงานเกี่ยวกับหนังสือ มันไม่สามารถเคลียร์หนี้สินให้ที่บ้านได้(ตรงนี้เป็นประเด็นสำคัญที่สุด) เคยสมัครเกี่ยวกับหนังสือไปหลายๆที่หลายๆบริษัท ก็ไม่มีที่ไหนรับเลย เคยมีเรียกไปสัมภาษณ์อยู่ที่หนึ่งมั้ง ตอนนั้นรู้สึกว่าจะอยู่ในเครือของทีวีพูล สมัยเรียนก็ไม่เคยแต่งบทความ หรือแต่งนิยายหรือส่งประกวดอะไรทำนองนี้เลย แต่เป็นคนชอบอ่านหนังสือมาก อ่านมากมายอ่านหลากหลาย แต่ไม่เคยลงหรือเขียนหรือแต่งเรียงความอะไรสักอย่าง อ่านเยอะและอ่านมากๆเลย แต่สังเกตุตัวเองตอนทำงาน ไม่ได้เป็นคนพูดเก่งหรือชอบพูดโดยนิสัย แต่เวลาพิมพ์หรือเขียนงานรู้สึกว่าการเรียบเรียง สำนวนภาษาและวิธีการจะทำได้ดีกว่าตอนพูดมากและทำได้เรื่อยๆ ไม่เห็นจะรู้สึกเบื่อ ส่วนหนึ่งน่าจะได้จากตอนเรียนมนุษย์ศาสตร์เอกอังกฤษ ต้องเขียนเรียงความหรือเขียนจดหมายต่างๆเป็นภาษาอังกฤษคงจะเป็นส่วนนี้ที่ได้ฝึกฝนมา มีส่วนช่วยในเรื่องนี้ ประกอบกับส่วนตัวเวลาทำงาน งานพบปะผู้คนทำได้ไม่ดีเลย แต่ทำงานเอกสารทำได้ดีมาก วันๆอยู่แต่หน้าคอมทำงานเอกสารไม่ต้องพูดคุยกับใครก็อยู่ได้นะ ไม่เห็นจะรู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจหรือรู้สึกแย่อะไร เรื่อยๆสบายๆ ไม่ต้องวุ่นวายกับใคร   เวลาคุยกับเจ้านายเจอว๊ากทุกรอบประมาณว่าน่าจะพูดอะไรแล้วไม่ค่อยเข้าหูมั้ง แต่พอเขียนเป็นข้อความให้เจ้านาย ไม่เห็นมีปัญหาอะไรเลย  เข้าใจว่าจะค่อยๆสะสมมาเรื่อยๆ   จนก่อนโควิดออกจากงานด้วยว่าบริษัทจะทำให้ทำงานเกี่ยวกับสารเคมีอันตราย มีต้วเจ้าของบริษัทบอกไม่เป็นไร แต่ตัวเราได้กลิ่นไม่ดีตั้งแต่แรกแล้ว เวลาได้กลิ่นน้ำยายิงโลโก้บฟิล์มกรองแสง ไอ้สิ่งนี้ระยะยาวสูดดมต้องเป็นปัญหาแน่ เช็คกับเว็บกรมโรงงาน มีตั้งพิษเฉียบพลัน พิษเรื้อรังและพิษเฉียบพลัน+เรื้อรังผสมกัน ไอ้ตัวเราใกล้ชิดเจ้านายท่านนี้มานานพอจะรู้นิสัยเป็นยังไง อีกอย่างเมืองไทยกฏหมายและการบังคับใช้กฏหมายไม่เข้มแข็งและไม่เข้มงวด มีปัญหาจริงเจ็บป่วยเรื้อรัง พิสูจน์ฟ้องร้องได้ยากหรือรับผิดขอบก็รับผิดชอบไม่เกินขอบเขตที่กฏหมายกำหนดหรอก ไอ้เจ็บป่วยเรื้อรังถือว่าคนผุู้ซวยไปมันใช่ที่ไหนแบบนี้  ก็ดูอย่างเหมืองทองคำที่ถููกปิดไปซิ ชอบบ้านเขาได้รัับผลกระทบด้านสุขภาพไปหมดแล้ว กว่าจะฟ้องร้องเอาชนะจ่ายค่าเสียหาย ชาวบ้านเขาได้รับกระทบไปหมดแล้วเป็นปีๆ เอ้อ ประเทศกูเอง ออกจากบริษัทแล้วก็ดำเนินการขายอาหารของที่บ้านนั้นแหละทำไปเรื่อๆ แต่เนื่องด้วยว่าพ่อแม่เขาติดเงินญาติไว้ ก่อนหน้าขายบ้านหลังในเคลียร์คืนญาติเขาไปแล้วส่วนหนึ่ง ติดเขามา 20 กว่าปี  ยังมีส่วนที่เหลืออยู่เขาให้โอกาสขายที่ดินที่ภูเก็ตเคลียร์คืนให้เขาอีก 3 ปี ก็มันขายไม่ได้เสียที ครบ 3 ปีที่รับปากเขาไว้ที่ยังขายไม่ได้เสีย ก็เลยขายบ้านหลังนั้นแหละใน กทม ย้ายมาที่ไทรน้อย นนทบุรี ที่เดิมมันเป็นโรงเรียนก็พอขายได้เรื่อยๆแต่ไม่เยอะ ที่ใหม่มันเป็นในหมู่บ้านไม่ได้ติดถนนใหญ่ ก็ขายได้แค่ช่วยแรกๆเนื่องจากเขาชิม ประกอบกับยังอยู่ในช่วง คนละครึ่ง ของรัฐบาล หลัง 3 เดือนเงียบเลย จึงหันไปเน้นทางลงทุนแทน (รายได้หลักอีกทางนอกจากหน้าร้าน) ประกอบกับเวลาว่างเยอะนึกว่าจะทำอะไรดี หวนไปรำลึกถึงสมัยจบใหม่ๆอยากทำงานเกี่ยวกับหนังสือเพราะดูวีดีโอสอนสร้างเว็บ มีสอนทำฺ Blog ด้วย ก็ลองลงมือทำซะเลย อยากทำมานานแล้วทั้ง Blog และเว็บ ทำ Blog ก่อนเดี๋ยวจะตามไปทำเว็บงานเขียน เว็บขายของ แต่เป็นคนเขียน Code ไม่ได้ สมัยก่อนเลยรู้สึกว่ามันยาก สมัยนี้ง่ายกว่าเยอะ สมัยก่อนเอาแต่ศึกษาหาข้อมูลเงี้อง่าราคาแพง ลองเปลี่ยนเป็นเน้นลงมือทำให้มากขึ้นนะ  😆😇😉😊😀😁😂

🉑 ว่าด้วยเรื่องพลังพิเศษในวัยเยาว์ เข้าใจว่าจะมี 6 Sense ในระดับหนึ่ง

ตอนเด็กก็ไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร แต่พลังจากความฝันที่จำได้แม่นเลยถึงทุกวันนี้มีอยู่ 2 เหตุการณ์ เห็นเคยมีผู้รู้เขาบอกว่ามันเป็นสัญญาเก่าติดตัวมาตั้งแต่อดีตชาติ

เหตุการณ์แรกเข้าใจว่ามันเป็นสัญชาตญาณเตือนภัยนั่นแหละ ตอนเด็กน่าจะไม่เกิด 5 ขวบเคยฝันว่ามีแมงป่องตัวใหญ่กว่าคนมาก กำลังคร่อมร่างจะเอาเข็มที่หางจะต่อยเข้ามาอยู่แล้วตกใจตื่นพอดี ตอนเช้าพ่อบอกว่าเมื่อคืนมีแมงป่องกำลังจะต่อยพ่อเขาตื่นเห็นพอดี จึงจับออกไปได้ นึกแปลกใจในใจเล็กน้อย เอ๋ นี่มันตรงกับที่ฝันเมื่อคืนพอดีนี่ แอบประหลาดใจแต่ไม่ได้เล่าให้ใครฟัง 

เหตุการณ์ที่สองฝันถึงอนาคตได้ เพิ่งรู้ว่าเขาเรียกเทพนิมิต รู้แต่ว่าสามารถฝันถึงอนาคตได้แต่ตื่นมา จะจำไม่ได้ ต้องไปถึงเหตุการณ์นั้นแหละถึงจะจำได้ว่าเคยฝันแบบนี้ พลังนี้มีในตอนเด็กนะ แต่พอเข้าวัยรุ่นแล้วรู้สึกว่าจะไม่ฝันแบบนี้อีกเลย ยกตัวอย่าง เคยฝันว่าเรียนกับครูสอนอยู่หน้าชั้นหน้ากระดานด้านซ้ายมือใข้ไม้ชีที่กระดานในโรงเรียนแห่งหนึงแต่ไม่รู้ว่าที่ไหน (สมัยนั้นยังเรียนอยู่บางคล้าอยู่เลย อยู่ชัั้นประถม) จนสอบเข้าเรียนโรงเรียนมัธยมศึกษาที่โรงเรียนสตรีวิทยา2 ที่กทมนี่แหละ และเมื่อได้เข้าเรียนในวิชาภาษาอังกฤษมันเป็นภาพแบบเดียวกับในฝันเลย ถึงได้รู้ว่าที่วันนั้นเป็นการเรียนในชั้นมัธยมศึกษาที่ที่ 1 วิชาภาษาอังกฤษ ของอาจารย์ผู้สอนคืออาจารย์นันทวัน จำได้ชัดเลยว่าหน้าตาท่านอาจารย์ในฝันกับคนที่สอนจริงคือคนเดียวกัน

โดยส่วนตัวเข้าใจว่า กทม มันเป็นเมืองหลวง มีกิเลสของผู้คนในชั้นบรรยากาศ ความสับสนวุ่นวาย แก่งแย่ง ช่วงชิงทุกอย่างหรือสิ่งยั่วยวนส่งเสริมให้เกิดกิเลสขึ้นได้ง่าย ซึ่งก็เป็นเช่นเดียวกับบรรยากาศเมืองของหลายๆประเทศ มันจะไม่ส่งเสริมหรือบ่มเพาะพลังลักษณะหรือประเภทนนี้ให้มีเกิดขึ้นหรือมีพัฒนการที่สูงขึ้นได้ กับคิดว่าสกัดกั้นเสียด้วย ดูจากบรรดาเกจิอาจารย์ท่านต่างๆ จะไม่ได้ถือกำเนิดมาจากแหล่งที่มีบรรยากาศลักษณะเช่นนี้ กลับไปปรากฏที่บริเวณที่มีบรรยากาศความเงียบสงบ อุดมไปด้วยธรรมชาติ สิงปรุงแต่งน้อย สิงส่งเสริมให้คนเกิดกิเลศน้อย ส่วนใหญ่จะเป็นบรรยากาศแบบต่างจังหวัดมากกว่า

 

🍚 ;วันนี้คิดถึงอาหารแบบภูเก็ต อยู่ภาคกลางเสียนานไม่ได้กลับไปกินเลย ถ้ามีโอกาสแวะต้องแวะกลับไปกินเสียหน่อย อาหารภูเก็ตจะมีไทย ปนจีนแบบฮกเกี้ยน(แต้จิ๋วอยู่ภาคกลางเยอะแต่ถ้าไปไล่ดูจังหวัดทางใต้จะเป็นฮกเกี้ยนเยอะ ครอบคลุมไปถึงมาเลย์ สิงคโปร์โน่นเลย แต่หลังๆบางอย่างกินรสชาติกลับทำแบบเป็นทางแต้จิ๋วไป สมัยก่อนคนจีนเวลาอพยพไปที่ไหนก็จะชวนพรรคพวกที่เดียวกันไปตั้งรกรากบริเวณนั้นเยอะ อย่างพ่อผมก็เป็นฮกเกี้ยนนะ(ถ้าเป็นจีนอพยพก็เข้าใจว่ารุ่น 3 หรือรุ่น 5 นี่แหละ) แต่แม่เป็นกวางตุ้ง) แต่ถ้าไปไล่ดูมีปนมาเลย์หน่อยๆบางรายการ รวมถึงภาษาด้วย เนื่องจากผมจากที่นั่นมาตั้งแต่อายุ 13 ก็หลายสิบปีแล้ว ไปธุระบ้างนานๆครััั้ง ยังไงก็เช็คอัพเดตกับคนในพื้นที่ก็ดีครับ ไอ้ที่พิมพ์นี่ พิมพ์จากความทรงจำ

รายการอาหารที่นึกถึง พวกนี้ต้องคนภูเก็ตเท่านั้นหากินที่อื่นไม่ได้จ๊ะ

ติ๋มซำแบบภูเก็ต จะไม่เหมือนฮ่องกงต้นตำรับ เป็นแบบไทยๆ แต่ก็ไม่เหมือนทางภาคกลาง บอกไม่ถูกไปต้องไปลองชิมเอง 

หมูฮ้อง อาหารจีนแบบทางโน้นมันจะไม่มีเผ็ดๆนะ ออกไปทางเค็มกับหวานและมัน

หมี่เชก

โลบะ

โอวต๊าว(ภาษาพูดผมเรียกโกต๊าวมากกว่านะ หอยทอดแบบภูเก็ตไม่เหมือนกรุงเทพ จะมีใส่เผือก และใช้แต่หอยนางรมเท่านั้น แป้งที่ใช้เป็นแป้งคนละแบบกับกทม ไม่ทอดออกมาเป็นแบบบางกรอบ แต่จะเหนียวหยุ่นมากกว่า/ จี่ ก็เหมือนภาคกลางเราที่เรียกผู้หญิงว่า เจ๊นะแหละ)

เต้าซ้อ

ตูโป๊เจี๊ยะเจี๊ยะ(ชอบกินมากตอนเด็กให้พ่อแม่ซื้อมาให้ทุกรอบ มันม่วงนี่มันมาทีหลังสมัยก่อนไม่มีหรอก)

เกี่ยมโก๊ย,ฉ้ายถาวโกย,อังกู๊,อาโป้ง (4 อันนี้อยู่ในลิงค์เดียว คนภูเก็ตไม่เรียกตลาดเรียกบ้านซ้าน เข้าใจว่ามาจากภาษามาเลย์ เพี้ยนเสียงมากจาก Plaza อีกทีหนึ่ง)

โอแอ๋ว(ประมาณหวานเย็น วุ้นทำจากกล้วย มีร้านขายเป็น 100 ปีด้วยนะ/ โรงหนังสยามปัจจุบันเป็น Food Court ไปแล้ว หากินได้หลายอย่าง สมัยเด็กไปเล่นกังฟู บ้าหนังจีน กับเพื่อนที่นี่บ่อยๆ)

พิมพ์เสร็จน้ำลายสออยู่เต็มไปเลย พอดีก่า  ใครไปภูเก็ตแนะนำให้ไปหาทานดูนะครับ จะได้ลองอะไรแปลกที่ไม่จำเจบ้าง 🍘🍛🍜🍝🍞🍟🍠🍡🍢🍣💓💖

 👲ไปเช็ครูปดาราสมัยก่อนออกทรงคุณปู่ คุณลุง คุณป้าหมดแล้ว ไม่ว่าจะเป็น Cindy Crawford, Jennifer Connelly, Phoebe Cates, Jennifer Aniston ,Richard Gere, Catherine zeta jones,มลฤดี ยมาภัย，สุพรรณษา เนื่องภิรมย์ นี่ถ้าไอ้ย้อนวัย ยุ้อนยุคทำสำเร็จนี่ พวกนี้สู้ตายแน่นอน คนมันเคยเฉยฉาย ราคาเท่าไหร่เท่ากัน 5555 กลับมาย้อนดูตัวเอง เราก็ไม่ต่างกันละน่า เป็นสัจธรรมของชีวิต

 🛕 วัดน้อยนอก 

เช็คในเน็ตเรื่องทำศพสัตว์เลี้ยง เจอวัดนี้รับฌาปนกิจสัตว์เลี้ยง เห็นในเน็ตเขียนไว้ 2500 บาท ไปเช็คที่วัดเลย ปรากฏว่าขึ้นอยู่กับน้ำหนัก ค่าพิธีต่างหาก ค่าโลงต่างหาก ต้องเตรียมไปจริง 5-6000 บาท+ นั่นแหละ วัดอยู่ใกล้ฐานสะพานพระนั่งเกล้านะ แต่ก็คนไม่เยอะ พึ่งรู้เป็นวัดที่สร้างในสมัยธนบุรี อุโบสถกลางน่าจะสร้างขึ้นใหม่ภายนอกปูด้วยหญ้าเทียมก็สวยดีครับ เปิดประตูอุโบสถกลางเข้าไปจะกราบสักการะพระประธานอุโบสถกลางพบว่านหลวงพ่อมีพุทธลักษณะที่ดูแล้วสวยงามดีครับ ได้ลองไปนั่งสมาธิต่อหน้าหลวงพ่อ มีความรู้สึกเหมือนมีอะไรทะลวงตรงสมองตลอดเวลาตอนนั่ง ทำให้คิดอะไรทะลุปรุโปร่ง สมองปรู๊ดปร๊าด เป็นความรู้สึกเดียวกับตอนไปนั่งสมาธิที่วัดพระผุด(คนภูเก็ตเรียก"วัดพระทอง" ชื่อวัดพระผุดมาตั้งภายหลัง อัถฐิคุณย่าอยู่ที่นั่น เป็นวัดที่เป็น Unseen In Thailand ด้วยนะจ๊ะ)  เรื่องนี้เป็นปัจจัตตัง เป็นเรื่องเฉพาะบุคคล โปรดใช้วิจารณญาณในการพิจารณา

🐶🐱🐶🐱🐶🐱🐶🐱🐶🐱🐶🐱🐶🐱🐶🐱🐶🐱🐶🐱

🏰 ภูเก็ตในความทรงจำ

เกิดที่โรงพยาบาลมิชชั่น ภูเก็ต  ตอนเด็กเห็นแม่บอกหน้าเหมือนเด็กญี่ปุ่นมีแต่คนคอยจะมาหยิกแก้ม อยู่บ้านเลขที่ 65 ถนนกระบี่(=ถนนสาธรในกทม) เข้าหน้าบ้านแล้วผ่านแปลงดอกไม้เข้าไป 300 เมตรก็จะถึงตัวบ้าน เขาว่ากันว่าบ้านที่อยู่นี้เป็นของบ้านแม่ครัว พระอร่ามสาครเขต(ต่อไปเรียกย่อ“พระอร่าม”) บ้านอยู่ติดกับคฤหาสถ์พระอร่ามฯ ปัจจุบันนี้เขาอนุรักษ์ไว้นะ ระหว่างบ้านกับคฤหาสถ์พระอร่ามฯ มีบ่อน้ำคั่นตรงกลาง และหน้าบ้านตัวเองมีต้นมะม่วงอายุ 100+ ปีอยู่หน้าบ้าน เขาว่ากันว่าบ้านหลังที่อยู่แรง คนไม่ดีอยู่ไม่ได้ เพราะเคยมีเจ้าของเก่าก่อนหน้านี้อยู่มา 2 คน ตายหมดย มีคนเคยเห็นผีตานีในสวนข้างบ้านกลางคืน ไม่รู้สิ อยู่มาไม่เคยเห็นเลย แต่จำได้ว่ากลางคืนมีอยู่คืนหนึ่งได้ยินเสียงอาบน้ำในห้องน้ำ ไปดูพื้นห้องน้ำแห้งไม่เห็นมีคนเลย ต่อมาได้ยินเสียงจานชามกระทบกันก็ลงไปดูในครัวไม่เห็นใครเลย ตอนนั้นยังเด็กไม่รู้จักคำว่าผี จนแม่บ้านเล่าเรื่องผีให้ฟังนั่นแหละถึงจะเข้าใจ ส่วนคฤหาสถ์พระอร่ามที่อยู่ติดกันเขาว่ามีร่างท่านบรรจุใส่โลงไว้อยู่ที่ด้านบน ไอ้เรายังเด็กก็ยังไม่รู้ว่าจริงไม่จริงซะด้วยสิ 

หลังบ้านอยู่ติดกันเยื้องกับบริษัท เดินอากาศไทย จำกัด(ปัจจุบันเป็นสำนักงานบริษัทการบินไทยจำกัด(มหาชน)ไปแล้ว) ฝั่งหน้าสำนักงานเป็นถนนระนองจะมีร้านค้าย่านตลาดสดและตัวตลาดสดจะเยื้องไปเล็กน้อย ตอนเด็กมันมีร้านขายของเล่น ขายขนมและอ่านหนังสือการ์ตูนชื่ออาเคี้ยง(ยังอ่านไม่ออกหรอกตอนนั้นชอบดูรูป) ไปเล่นบ่อยไม่กลับบ้านจนพ่อด่าจำได้ "ไอ้เคี้ยงเป็นพ่อมึงเหรอ" ด้านซ้ายของสำนักงานยังมีบ้านเพื่อนในวัยเด็กชื่อ หมุ่งไฮ้ เป็นร้านขายผ้าชื่อ "แสงจันทร์“ เคยแวะไปดูแบบแว่บๆนะปัจจุบันร้านก็ยังอยู่ แต่ไม่ได้เข้าไปทักด้วยเหตุผลบางประการ จากหน้าบริษัทการบินไทยไปทางขวามือก็จะเจออ๊ามจุ้ยตุ่ย(คนภูเก็ตเรียกศาลเจ้าว่า"อ๊าม" ภาษาพูดเรียก"ตุ๊ยตุ๊ย"มากกว่า หรือเรายังเด็กนะเลยฟังเสียงเพื้ยนไป) เป็นหนึ่งในศาลเจ้าศักดิ์สิทธิ์ของม้าทรง สมัยโบราณคนไม่่สบายจะมาขอเซียมซีที่นี่เพื่อเจียดยาไปรักษา คนท้องเขาห้ามขึ้นไปไหว้เด็ดขาด แต่ถ้าจากหน้าบริษัทการบินไทยไปทางซ้ายมือก็จะเจอย่านร้านค้าในตลาดสด ตลาดสดและวินรถ 2 แถวเพื่อไปยังที่ต่างๆในภูเก็ต ที่นี่ไม่มีรถเมล์ราคา 8 บาทแบบใน กทม เริ่ม25 30 บาททั้งนั้นแหละ 

ระหว่างถนนกระบี่กับถนนระนอง จะมีวัดที่สามารถเดินทะลุตรงกลางปล้องได้ ชื่อวัดขจรรังสรรค์(วัดเหนือ) บ้านที่ถนนกระบี่ก็อยู่ใกล้วัดนี่แหละเดินไปทะลุไปร้านอาเคี้ยงได้ อยู๋ตรงข้ามปากทางเข้าวัดพอดีเยื้องไปหน่อย(ปัจจุบันไม่มีแล้ว)

นักท่องเที่ยวหาของกินแบบชาวบ้านไล่ตั้งแต่อ๊ามตุ๊ยจุ่ยจึงบริษัทบริษัทวงเวียนน้ำพุราคาก็จะไม่แพง แต่ถ้าไปกินตามแหล่งท่องเที่ยวราคาห่างกันมากจ๊ะ

 💝 ย้อนรำลึกโรงเรียนจีนในวัยเยาว์

หวนรำลึกความหลังสมัยย้ายจากภูเก็ตมา กทม ใหม่ๆ พ่อเขาส่งไปเรียนต่่อโรงเรียนสอนภาษาจีน ที่ อ.บางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นโรงเรียนประจำชื่อโรงเรียนบางคล้าวิทยา(กงลิบซือง้วน) ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนรุ่งโรจน์วิทยา  เป็นโรงเรียนประจำที่สอบตามหลักสูตรของกระทรวงศึกษาธิการแ่ต่จะมีวิชาเรียนภาษาจีนกลางแทรกอยู่ในหลักสูตรปรกติด้วย เรียนภาษาจีนเสริมหลังเลิกเรียน เรียนเสริมวันเสาร์อีก เรียนเสร็จให้เด็กพักผ่อนโดยให้ดูซีรี่ส์หนังจีน(พูดไทย) จำได้ว่าตอนแรกไปดูงงมาก ไม่รู้ว่าเขาฮิตกัน มังกรหยกภาค 2(หวงเย่อหัว กับองเหม่ยหลิง)(นิตรสารดารา กับการ์ตูน Y  ก็มารู้จักตอนเรียนที่นี่นะแหละ ยืมจากเพื่อนที่เป็นผู้หญิงอ่านเอา) เนื่องจากที่บ้านใช้ภาษาจีนกวางตุ้งอยู่แล้วจึงมีส่วนช่วยเสริมในการเรียนจีนกลางไปในตัว หลังอยู่ประจำ 3 เดือนบังคับหลังเลิกเรียนห้ามใช้ภาษาไทย ใช้ภาษาจีนเท่านั้นในการสื่อสารเป็นการบังคับให้เด็กพูดเป็น ได้ผลด้วยประกอบกับที่พ่อเคยไปเรียนภาษาจีนกลางที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งจึงช่วยได้มาก แต่เนื่องด้วยย้ายมาจากโรงเรียนดาราสมุทรที่ภูเก็ตแบบกระทันหัน รวมถึงไม่เคยมีพื้นภาษาจีนกลางมาเลย จึงต้องเรียนซ้ำชั้น ป.4 ใหม่ ภาษาจีนไม่พื้นเลย เริ่มเรียน ป.2 อันที่จริงที่บ้านเคยส่งไปเรียนที่ฮ่องกงนะ รู้สึกไม่รู้เรื่องตามเพื่อนๆไม่ค่อยทันนะ จำความไม่ค่อยจะได้แน่นอน แต่มีอยู่วันหนึ่งคุณตาไปรับช้าติดเล่นไพ่นกระจอก กลับบ้านเองเลยคนเดียว ทางบ้านคุณตากลัวว่าที่หลังผมเป็นอะไรไปจะไม่มีลูกใช้คืนให้แม่จึงส่งตัวกลับไทยมา) 

ที่โรงเรียนประจำมีอาหารให้ 3 มื้อและของว่างก่อนเข้านอน ค่าขนมพ่อแม่ให้เงินไว้ที่อาจารย์ กลางวันไปเข้าแถวเบิกเอากับอาจารย์

สมัยนั้นบางคล้ายังไม่เจริญ(ปัจจุบันเท่าที่ได้ข่าวมาเป็นคนละเรื่อง) 2 ทุ่มชาวบ้านก็ปิดไฟปิดบ้านอนหมดแล้ว ออกจากหน้าโรงเรียนก็จะมีตลาดและบ้านคนแถวตลาด ตอนนั้นตลาดยังไม่ได้ไฟไหม้สร้างใหม่ ไปหน่อยก็จะมีสถานีรถบขสแล้ว กลางคืนขายของกินประมาณตลาดโต้รุ่ง อาจารย์เคยพามากินตอนกลา่งคืนครั้งหนึ่ง

โรงพยาบาลก็เป็นสถานีอนามัยประจำตำบลนั่นแหละเคยไม่สบายอาจารย์พาไปครั้งหนึ่ง อ๋อยังมีอีกครั้งตอนเล่นแล้วมีอุบัติเหตุคางแตก เป็นแผลเป็นจนทุกวันนี้

จะได้กลับบ้านก็วันหยุด ส อ หรือช่วงเปิดเทอมนะแหละ ก็มีบ้างที่พ่อแม่มาเยี่ยม ส หรือ อ แล้วพาไปซื้อของกินของใช้ในตลาด มีของกิน 3 อย่างที่จำได้จนทุกวันนี้ อันแรกครองแครงสดทำไว้ในกาละมังใบใหญ่แล้วชั่งใส่ถุงให้คนที่จะซื้อ มีรสเผ็ดของพริกไทยนิดๆ ไม่เคยกินครองแครงที่ไหนในประเทศไทยอร่อยเท่าที่นี่อีกเลย ไม่รู้ว่าคุณยายมีคนสืบทอดหรือเปล่า อันที่สองกุ้งแม่น้ำที่นี่เป็นกุ้งน้ำกร่อยจับจากแม่น้้ำบางปะกงเป็นจุดที่น้ำจืดกับน้ำทะเลเจอกันพอดี อันที่สามนี่คือขนมเปี๊ยะของตั้งเซ่งจั๊วะ มีทั้งโรงงานและหน้าร้านในตลาดด้วย ส่วนตัวชอบกินไส้เค็มเป็นพิเศษ ลูกชายลูกสาวเจ้าของโรงงานเป็นเพื่อนร่วมรุ่นด้วย แต่ที่แนะนำเพราะเป็นของอร่อยคุณภาพดี ไม่เกี่ยวกับว่าเรียนร่วมรุ่นกับลูกเขา ของเขาดีจุึงแนะนำ ถ้าของไม่ดีผมจะเฉยๆไม่บอกอะไร     อ๋อพึ่งนึกออกยังไม่อีกร้าน จำชื่อร้านไม่ได้ที่ในตัวเมือง อ.แปดริ้วจะมีร้านก๋วยเตี๋ยวเป็นเจ้าหนึ่งอยู่ในตลาดอร่อยมาก ผ่านไปแวะกินทุกครั้ง ที่จริงแล้วยังมีเพื่อนสนิทอีกคนชื่อเจี้ยนเหวิน จำชื่อไทยไม่ได้ เคยเขียนจดหมายมาหาไม่ได้ตอบ เคยโกรธเขียนมาต่อว่าด้วย ที่จริงแล้วนอกจากไม่ชอบเขียนจดหมาย ยังสาหตุอื่นด้วยแหละแต่ไม่สะดวกเอาออกสื่อ ถึงไม่ติดต่อไป

สมัยที่ผมเรียนยังไม่มีโทรศัพท์มือถือ อินเตอร์เน็ต ประเทศจีนพึ่งจะเปิดประเทศตอนนั้นภาษาจีนยังไม่เป็นที่นิยม หลังเรียนจบประถมมาเรียนต่อมัธยมที่กรงุเทพไม่ได้ใช้หรือจับเลยภาษาจีนกลาง จนเข้ามหาวิทยาลัยนั่นแหละจึงได้เอามาปัดฝุ่นเรียนอีกครั้งเป็นวิชาโท

การเรียนภาษาจีนครั้งหนึงในความทรงจำ💝💝💝