Worldbike

 💝จักรยาน HiEnd น

วันนี้ผ่านรามอินทรากิโล8 มีร้าน กม8จักรยาน(KM8 Bike) อยู่ เห็นกลายเป็นโครงคอนโดไปแล้ว อ้าวแหล่งซื้อหายไปไหนแล้วเนี่ย เลยติดต่อทางไลน์ไปถามที่ร้าน ปรากฏว่าย้ายไปเลยแยกคูคตลงไปหน่อย ดูในแผนที่อ้าวมันเป็นร้านของ Worldbike เดิมนี่นา ก่อนเขาย้ายไปเรียบด่วนรวมอินทรานี่หว่า เจ้านี้เป็นตัวแทนจัดจำหน่ายจักรยาน Giant ตอนนี้ไม่เห็นที่หน้าร้านแล้ว สงสัยหลุด แต่เขาเป็นตัวแทนมาหลายปี เดี๋ยววันไหนว่างจะแวะไปดมดู ทำให้ประกายแวบความทรงจำในอดีตกลับมา 20 กว่าปีก่อนตอนนั้นรู้จักแต่จักรยานเหมือนจักรยานแม่บ้านธรรมดา เหมือนประมาณว่าออกกำลังกายโดยการถีบจักรยานเห็นร้านจักรยานเลยแวะไปดู โอ้เปิดกะโหลกเลยพึ่งรู้ว่าจักรยานมันมีแบบนี้ด้วย ดูเท่ห์  มีอุปกรณ์และส่วนประกอบแบบล้ำเลยๆ เทคโนโลยีเทคนิคมากมาย เหมือนจุดประกายในการอยากได้มาครอบครอง แต่ด้วยเห็นราคาแล้วตอนนั้นเอื้อมไม่ถึงได้แต่เก็บไว้ในใจ จนประมาณ 40 นี่แหละไปเช็คสุขภาพหมอจะให้กินยาไขมัน ขอหมอลดเองกลัวกินยาสะสมแล้วระยะยาวไตจะพัง จึงไปซื้อจักรยานกับเจ้านี่แหละแต่ตอนนั้นเขาย้ายไปเลียบด่วนรามอินทรา ประมาณตอนนั้นเจ้าของเขารวยแล้วเห็นขับเฟอรารี่  ถอยมาคันแรกขนาดรุ่นย้อนหลังไป 2 ปี ยัง 4 เหมื่น ถีบไปทำงานกับกลับบ้านทุกวัน เป็นการบังคับตัวเองให้ห้ามขี้เกียจต้องถีบออกกำลังกายทุกวัน เป็นที่มาของการได้ถีบไปหลายๆที่ รวมถึงถีบไปเที่ยวอยุธยา ไปสมุทรปราการ 3 ครั้ง แต่พวกทริปในฝันแบบเชียงรายไปภูเก็ตหรือเอาไปถีบที่ภูเก็ตยังไม่ได้ทำแฮะ ตอนนี้รถเสียรองบซ่อมอยู่อาจจะซื้อใหม่เลยถ้ามีงบพอ  ย้อนวันวานในตอนเด็กด้วยตอนนั้นยังอยู่ภูเก็ตอยู่เลย ไม่แน่ใจว่าอายุประมาณเท่าไหร่ น่าจะไม่ถึง 10 ถึง หรือ 10+ขวบหน่อย เป็นแก๊งค์ถีบกับต่อกับติ่งเพื่อนในวัยเยาว์ เหมือนย้อนวัยเด็กอันแสนหวานในวันวาน เป็นแก๊งค์ถีบไปตามที่ต่างๆแบบนั่นแหละ ตอนนั้นรู้สึกจะอยู่ใกล้แถวสโมสารอ่าวมะขามถ้าจำไม่ผิดสนุกดี  แค่ถามหาร้านจักรยานไปไหน ไม่นึกเลยว่าจะดึงส่วนหนึ่งทีในความทรงจำกลับมา เกินคาดแฮะ

 

🙏 วัดชมภูเวก

อยู่มาก็พักหนึ่งแล้ว ผ่านหน้าวัดก็หลายครั้ง ไม่รู้เลยว่าเป็นวัดสร้างตั้งแต่สมัยต้นสมัยกรุงศรีอยุธยา ไปค้นข้อมูลวัดอื่น(หาที่ไหว้พระวัดไม่เคยไป) เจอวัดนี้เลยลองเข้าไปอ่านประวัติดู มีของดีอยู่ใกล้ๆไม่รู้ซะงั้น แต่รู้สึกป้ายหน้าวัดจะทำใหม่ สีสันสดใส เลยกระทรวงพาณิชย์ตรงสนามบินน้ำ เลยโค้งไปนิดเดียว  เข้าทางซอยนนทบุรี 33 ไปประมาณ 700 เมตร เดินทางค่อนข้างสะดวก ไม่เหมือนบางวัดที่อยู่เข้าไปค่อนข้างลึกหลายกิโลเลยจากเส้นถนนหลัก เห็นบอกว่ามีพระแม่ธรณีบีบมวยผมที่สวยที่สุดในประเทศไทย น่าจะองค์ที่อยู่ในอุโบสถกลาง(เขากำลังบูรณะอยู่) ในรูปด้านล่าง

ยังมีแบบจำลองพระเจดีย์มุเตา แบบมอญที่พม่าอีกด้วย ใครยังไม่สะดวกหรือยังไม่มีโอกาสไปพม่าก็มาดูความงดงามแแบบพุทธศิลป์ในการสร้างเจดีย์แบบมอญที่วัดนี้ก่อนก็ได้ ซึ่งจะมีความงดงามต่างจากเจดีย์แบบไทย 

นอกจากนี้ยังมีโบสถ์แบบมหาอุตม์อีกด้วย แค่มาแวะกราบพระที่วัดพร้อมทั้งดู 3 สิ่งนี้ก็คุ้มแล้ว โบสถ์นี้คาดว่าน่าจะเป็นของดั้งเดิม ตั้งแต่สร้างวัดมาในสมัยต้นอยุธยา มีโบสถ์ด้านหน้าและวิหารเล็กด้านหลัง หน้าบันลวดลายน่าจะเป็นแบบที่ดั้งเดิมและโบราณมากๆ ซึ่งไม่น่าจะมีในสมัยนี้แล้ว รูปจิตรกรรมฝาผนังลอกล่อนไปเป็นจำนวนมาก เนื่องจากผ่านมา 200-300+ปี แต่ก็ดูงมงามคลาสิกไปอีกแบบ (เดา) คาดว่าต่อไปเขาบูรณะอุโบสถกลางเสร็จแล้ว อนาคต(อาจจะหรือทางราชการจะอนุรักษ์ไว้ก็ไ่ม่แน่ใจ) น่าจะมีการบูรณะภาพจิตรกรรมฝาหนังแน่ๆ

***หมายเหตุ ก่อนหน้านี้เคยไปโบสถ์มหาอุตม์ที่วัดสิงห์ ตรงสามโคก ปทุมธานี บอกว่าเป็นโบสถ์มหาอุตม์ ใช้สำหรับฝึกวิชา รวมถึงใครโดนของคูณไสย มนต์ดำ มาสักการะหลวงพ่อจะช่วยขจัดปัดเป่าให้ (เครดิตอ.เรนนี่ช่องส่องผี 2024) เนื่องจากเป็นคนศึกษาโหราศาสตร์ รวมถึงไม่เคยนั่งสมาธิในโบสถ์มหาอุตม์ อยากลองนั่งสมาธิในโบสถ์แบบมหาอุตม์สักที น่าาจะช่วยส่งเสริมทางโหราศาสตร์ อุโบสถที่พระประธานพุทธสิริมาแสนประดิษฐานอยู่ ผมลองนั่งสมาธิที่นี่ดู(ผมชั่งใจอยู่นานว่าจะลงบันทึกดีไหม โปรดใช้วิจารญาณให้มากๆ ผมอาจจะอุปท่านไปเองก็ได้) นั่งมาไม่เคยเจอแบบนี้เลย ช่วงแรกที่หลับตาเห็นเป็นม่านพลังสีรุ้งหน้าพระประธาน ตรงฝ่าเท้าที่ขาซ้ายเหมือนมีอะไรไต่ยุบยิบตลอดเวลา แต่ไม่เจ็บไม่คัน พักใหญ่ก่อนออกจากสมาธิ ลำตัวช่วงบนจะนิ่ง แต่ลำตัวช่วงล่างเหมือนมีคนจับเขย่าโยกซ้ายขวาตลอดเวลาทั้งๆที่
นั่่งนิ่งๆ แต่สัมผัสได้ตลอดเวลาว่าขาที่ขัดสมาธิเลื่อนซ้ายขวาตลอดเวลา(คนปรกติโยกหรือเขย่าตัวจะโยกหรือเขย่าทั้งตัวถูกไหม ไม่มีใครรู้สึกนิ่งช่วงบนแล้ขยับเฉพาะช่วงล่าง) ถ้า่ผมไม่ได้อุปทานไปเอง แสดงว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ท่านแสดงให้เห็นว่าท่านมีฤทธิานุภาพมาก (วัดสิงห์เขาติดหนี้อยู่ประมาณ 2 ล้าน เราไปช่วยกันทำบุญตามกำลังศรัทธา คิดว่าไม่นานวัดก็น่าจะปลดหนี้ได้)   ตอนมาที่วัดชมภูเวกก็กะว่าจะลองนั่งสมาธิเหมือนกันแต่กางเกงขาค่อนข้างรัดทำให้นั่งไม่สะดวก🙏🙏🙏

🙏🙏🙏 วัดชลประทานรังสฤษดิ์(สักการะพระบรมสารีริกธาุต 6 ประเทศ)

ได้นั่งรถไฟฟ้าผ่าน เห็นความสวยงามทันสมัยของวัดชลประทานรังสฤษดิ์(พระอารามหลวง) 🙏🙏🙏 ไม่เคยไปไหว้พระวัดนี้เลย วันนี้ร้านหยุดไปซื้อยาหมาแล้วก็เลยถือโอกาสไปไหว้พระซะหน่อย (เคยถีบจักรยานผ่านหลายรอบสมัยยังทำงานบริษัทอยู่ แต่ส่วนใหญ่เป็นตอนเย็นมากๆหรือไม่ก็เป็นตอนค่ำแล้ว เข้าไปก็ไม่น่าจะสะดวกเท่าไหร่) ตอนแรกคิดว่าก็เหมือนไปไหว้พระธรรมดาที่ชอบไปนั่นแหละไม่ได้คิดอะไรมาก ก็น่าจะมีพระอุโบสถกลางแล้วก็มีพระประธานเข้าไหว้เหมือนปรกตินะแหละที่ไปยังวัดส่วนใหญ่  เข้าไปก็หาอุโบสถกลางไม่เจอ เลยเข้าไปถามเจ้าหน้าที่ที่อาคารปัญญานันทานุสรณ์เข้าไปถามฝั่งที่เป็นเหมือนห้องสมุดนั่นแหละอยู่ซ้ายมือในอาคาร  บอกว่าอุโบสถกลางคือโบสถ์ที่อยู่ด้านหน้านั่นแหละ แต่จะเปิดตอนพระทำวัดเท่านั้น นอกนั้นก็ปิดไม่ได้ให้คนเข้า  อีกห้องทางขวามือเหมือนห้องจำหน่ายอาหาร น้ำดื่ม รวมถึงสิ่งของเครื่องใช้ประจำวัน รวมถึงสิ่งที่จะใช้ถวายพระด้วย กะว่าไม่น่าจะมีอะไรแล้วจะไปเดินสำรวจรอบวัด ได้คุยกับเจ้าหน้าอีกคนตอนซื้อสาหร่ายอบงาบอกว่าไม่เคยมาวัดเห็นสวยดีเลยอยากมาไหว้พระสักหน่อย ท่านนี้ใจดีหน่อยบอกว่าขึ้นลิฟท์ด้านหลังไปชั้น 5 มีพระบรมสารีกธาตุให้สักการะ ชั้น 3 มีอะไรให้ไปแวะชมได้ จึงลองขึ้นไปชั้น 5 ตอนออกจากลิฟท์จำได้ที่โต๊ะหน้าลิฟท์ไม่มีเจ้าหน้าที่เฝ้า เป็นเหมือนอาคารสิ่งก่อสร้างอยู่ในลานตรงกลาง รอบอาคารเป็นที่โล่งแล้วด้านขอบถึงจะเป็นพื้นที่อาคารอีกทีหนึ่ง พอเข้าไปในอาคารพบกับองค์จำลองพระสถูปพุทธคยา แล้วมีพระบรมสาริกธาตุบรรจุอยู่ตรงกลาง ไม่ระบุชื่อประเทศแต่อนุมานได้เลยว่าอันนี้เป็นของอินเดียแน่นอน รู้สึกดีมาก+ประทับใจเล็กๆ ส่วนที่เหลือจะอยู่โดยรอบผนังบรรจุไว้ในรูปทรงเจดีย์เว้าเข้าไปแล้วมีช่องบรรจุอยู่ตรงกลาง จะมีตัวหนังสือระบุไว้ด้วยว่ามาจากวัดไหนประเทศอะไรได้แก่ พม่า อินโดนีเซีย จีน ธิเบต ศรีลังกา เพราะฉะนั้นใครที่ชอบสักการะบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ชั้นสูงถือว่ามาที่นี่สักการะกราบไหว้น่าจะได้บุญมาก เหมือนได้สักการะพระบรมสารีริกธาตุ 6 ประเทศในครั้งเดียว แต่เหมือนวัดจะไม่ค่อยประชาสัมพันธ์สักเท่าไหร่ เป็นสิ่งที่ค่อนข้างเป็นจุดเด่นเลยแหละ แต่ถ้ามาคิดในแง่เป็นองค์กรณ์ศาสนาก็คงจะดูไม่งามเท่าไหร่ถ้าจะประชาสัมพันธ์แบบนั้น   คราวนี้เลยลองนั่งสมาธิดู ปรากฏว่าแปลกมาก(ขอให้ใช้วิจารณาญาณในการอ่าน ไม่แน่ใจว่าเป็นอุปทาน หรือปัจจัตตังกันแน่) ตอนเริ่มหลับตาได้กลิ่นดอกมะลิมาแตะจมูก(ตอนถ่ายรูปไมได้กลิ่น)หอมมาก หอมแบบเหมือนหอมอบอวลไปทั้งห้อง เข้าใจว่าน่าจะเกิดจากดอกมะลิที่ประดับอยู่กับพระบรมสารีริกธาตุทั้งห้อง กลิ่นอบอวลอยู่ในปากตลอดเวลาที่นั่งสมาธินั้นนั่นแหละ (แปลกมากเพราะปรกติไปนั่งสมาธิกับพระประธานเคยเกิดลักษณะอื่นที่ไม่เหมือนแบบนี้ 2 ครั้ง คือ มันจะเหมือนมีเข็มเยอะมาก จิ้มที่สมองแต่ไม่เจ็บนะ ทำให้สติปัญญาคิดอะไรทะลุปรุโปร่ง ปรู๊ดปร๊าดไม่มีอะไรติดขัดเลย 1).2 ครั้งเกิดจากการไปนั่งสมาธิที่วัดพระผุด จังหวัดภูเก็ต(คนภูเก็ตรุ่นเก่าเขาเรียกวัดพระทอง)  2).วัดน้อยนอก จังหวัดนนทบุรี )จนออกสมาธินั่นแหละกลิ่นอวลของดอกมะลิในปากถึงหายไป หลังนั่งเสร็จก็ไปดูพระบรมสาริกธาตุแต่ละประเทศที่จัดวางไว้ตามผนัง กลับพบว่าดอกมะลิทั้งห้องเป็นของปลอมทั้งหมด มีอยู่แค่ช่อพวงมาลัยช่อเดียวที่ด้านหน้าพระบรมสารีริกธาตุองค์เดียวเท่านั้นแหละที่เป็นดอกไม้จริง เลยเกิดความฉงน+แปลกใจเล็กน้อย เห็นตรงวัดพระศรีมหาธาตุตรงบางเขนก็มีพระบรมสารีริกธาตุเห็นคนไปนั่งสมาธิที่นั่นเยอะเลย ที่นี่ก็เหมาะนะ นั่งสมาธิกับพระบรมสารีริกธาตุ 6 ประเทศเชียวนะ ไม่น่าพลาด 🙏🙏🙏☝☝☝ สักการะเสร็จเดินออกมาปรากฏว่าโต๊ะว่างหน้าลิฟท์มีคนนั่งจากเดิมที่ไม่มี ก็เข้าใจได้นะของสำคัญขนาดนี้ จะทำอะไรโดยปล่อยปละละเลยไม่มีคนเฝ้าได้ยังไง ทางวัดเขาก็ต้องรอบคอบเป็นธรรมดา

จากนั้นก็ลงลิฟท์มาที่ชั้น 3 เป็นห้องแสดงผลงานธรรมะของท่านปัญญานันทะและท่านพุทธทาสภิกขุที่ละสังขารไปแล้ว แต่หลักธรรมของท่านนั้นเป็นสัจธรรม ไม่ได้หายไปตามสังขารท่านด้วย

ออกจากอาคารก็ลองไปเดินดูรอบวัด มีป้ายที่เป็นธรรมมะจำนวนมาก วัดนี้มีศาลาสำหรับพิธีศพค่อนข้างมากและก็พบว่าเป็นที่นิยมมีคนมาใช้บริการกับทางวัดค่อนข้างเยอะ ก็เป็นพระอารามหลวงใครๆก็คงอยากมาใช้บริการสถานที่อันทรงเกียรติ์ ด้านหลังนอกจากจะมีส่วนที่เป็นกุฏิพระแล้ว ยังมีสวนปฏิบัติธรรมและมีต้นไม้ค่อนข้วงเยอะ รวมถึงมีธรรมะแทรกอยู่ทั้งสวนเลย ปลายสวนมีอาคารปฏิบัติธรรมดูศิลปะที่ประดับอาคารน่าจะเป็นแบบอินเดียแน่นอนไม่ใช่ไทย ถัดไปเหมือนจะเป็นสำนักงานนอะไรประมาณนี้ ยังมีการแยกประเภทในการบริการจัดการขยะอีกด้วย แต่คนน่าจะมาเยอะมากวันสำคัญทางพุทธศาสนาเพราะขนาดมีอาคารจดรถแยกต่างหากเลย สถานที่ต่างๆจัดผังและวางระบบค่อนข้างดี เทียบกับวัดอื่นที่เคยไปสักการะมานะ

วัดนี้มีแต่หลักธรรมะดีๆให้ความสว่างทางสติปัญญาทั้งวัด ไม่มีอะไรที่เป็นสายมูเลย แต่ก็เข้าใจได้นะ คนมีระดับและจริตต่างกัน ก็ต้องใช้กุศโลบายต่างกันในการดึงคนเข้าสู่ธรรมะซึ่งเหมาะกับจริตของแต่ละปัญเจกชน

😀😀🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏😀😀

พิพิธภัณฑ์ราชทัณฑ์

ตั้งแต่ย้ายมาอยู่นนทบุรี แวะผ่านไปผ่านมาหลายรอบแล้ว ว่าจะแวะสักที วันนี้ได้มีโอกาสอันดี ที่ร้านหยุดและไปธุระแถวท่าน้ำนนท์ ต้องผ่านพอดี เลยแวะเสียหน่อย จริงๆเมืองไทยมีพิพิทธภัณฑ์ดีๆสร้างไว้หลายที่มากมาย หลายที่ไม่ได้เสียค่าเข้าที่ีนี่ก็เช่นกัน  ไอ้ส่วนที่เสียค่าเข้าก็ไม่ได้มากมายอะไรถ้าเป็นคนไทย ไม่ใช่ชาวต่างประเทศ อันที่จริงพ่อแม่ท่ี่ลูกเริ่มเป็นวัยรุ่นหรือโรงเรียนที่เป็นระดับมัธยมเป็นต้นไปก็น่าจะพาเด็กที่เป็นวัยรุ่นมาดูบ้างก็ดีเปิดหูเปิดตา โลกมันไม่ได้มีแต่ด้านที่สวยงาม มันก็มีด้านทีไม่สวยงามและไม่น่าอภิรมย์ แต่เป็นความจริงที่ต้องรับรู้หรือเรียนรู้ จะได้เสริมภูมิคุ้มกัน ไม่มองโลกแบบสวยงานเกินไปและไม่มองโลกแบบโหดร้ายเกินไป พูดให้ง่ายก็จะได้มีภูมิต้านทานไว้บ้างนั่นเอง ก็ได้ความรู้ดี ถือว่าเป็นการเปิดหูเปิดตาและเรียนรู้ประวัติศาสตร์ในอีกแง่มุมหนึ่ง ซึ่งไม่ได้มีในตำราเรียน (รอเผื่อว่าวันหนึ่งจะมีพิพิธภัณฑ์ชำเราบุรุษบ้างจะเป็นยังไงน้า นึกภาพไม่ออกเลย) การดูโลกท่องโลกด้วย Google อย่างเดียวทำให้ขาดอรรถรสไปหลายอย่าง ไม่เหมือนการไปสัมผัสดูด้วยตัวเองนะสถานที่นั้นๆ กลิ่นอายเอง การเห็นจริงด้วยตัวแบบมี 3 มิติจากชีวิตจริง กับ 3 มิติจากจอแบนคนละความรู้สึกเลย ร้านค้า สถานที่รอบๆ ผู้คนหรือบรรยากาศโดยรอบ ไม่งั้นคนก็ไปเที่ยวทั่วโลกด้วย Google Earth หมดแล้วสิ จะบินไปต่างประเทศทำไมจริงแมะ!!!???😱😱😱 สมัยก่อนเห็นของที่นักโทษทำดูเชยๆและล้าสมัย สมัยนี้ไม่ใช่แล้วถือว่าพัฒนาดีขึ้นมาก(ส่วนนี้ไม่ได้ถ่ายมาแนะนำให้ไปดูเองที่ร้านขายของจากฝีมือผู้ต้องขัง) ร้านขายของที่ระลึกจะอยู่อีกอาคารหลังจากเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์เสร็จแล้ว ด้านบนของร้านค้าจะเป็นร้านขายอาหารและเครื่องดื่ม ระดับราคาก็ถือว่ากลางๆ ในภาพนี่เป็นบรรยากาศบางส่วนในพิพิธภัณฑ์ซึ่งแนบรูปมาให้ดู ยังไงก็แนะนำให้ลองแวะไปเยี่ยมชมดูเองดีกว่า ตอนแรกนึกว่าจะไม่มีคนเลย แต่จากเยี่ยมก็พอมีนะแต่ไม่เยอะแบบว่ามาเรื่อยๆมากกว่า อีกอย่างเจ้าของสถานที่ก็ไม่ได้ประชาสัมพันธ์อะไรสักเท่าไหร่ ถ้าจะไปเทียบกับลูฟว์คงลำบาก

ว่าด้วยเรื่องปลั๊กไฟ

👀 หายไปไม่ได้บันทึกไปพักใหญ่เลย นึกถึงเรื่องปลั๊กไฟขึ้นมาได้ ไอ้เรื่องแบบนี้ ไม่ควรเห็นแก่ของถูก น่ากลัวจะทำให้บ้านไฟไหม้ และเป็นคดีได้

ก็เคยใช้ปลั๊กจีนแบบไม่มียี่ห้อแต่สวย 💢😱😱😱  ใช้ไปแป๊บเดียว รูเสียบหลวมโคลกกลายเป็นไม่แน่น  เต้าเสียบละลาย (แสดงว่าพลาสติกที่ใช้คุณภาพน่าจะไม่ได้มาตรฐานและไม่เป็นวัสดุทนไฟ อันตรายมาก) ที่สำคัญดูแล้วแนวโน้มใช้แบบนี้ต่อไปบ้านอาจจะไฟไหม้ได้ อะไรสำคัญเรื่องความปลอดภัยของชีวิตกับต้องการคุณภาพสูงเลือกแบบมีมาตรฐานหรือคุณภาพจะดีกว่า ที่ใช้แล้วของคนไทย ใช้แล้วสบายใจมีคุณภาพ ที่ใช้มามีอยู่ 2 ยี่ห้อที่รู้สึกดีมากๆ อันแรกคือ Toshino ที่ชอบเพราะมันมีแบบ 6 ช่องที่ราคาค่อนข้างย่อมเยาว์ ยี่ห้ออื่นไม่ค่อยทำแบบ 6 ช่องแบบที่มีสวิตซ์ปิดเปิดทีละเต้าเสียบ มากสุดก็แค่ 5 ช่องเท่าที่เห็น อันนี้รับประกัน ไม่แน่ใจคิดว่าขั้นต่ำ 1 ปีแบบทั่วไป ขึ้นอยู่กับอาการเสียด้วย อีกยี่ห้อคือ Anitech จริงๆแล้วก่อนหน้านี้เลิกเล่นเกมส์ไปหลาย 10 ปีแล้ว ตอนนั้นมีปัญหาหัวใจแบบเซ็งๆนะเลยหาไรทำแก้เบื่อ ไม่ใช่คนกินเหล้า สูบบุหรี่แล้วไปนั่งฟูมฟาย แบบมิวสิควีดีโอเนาะ บ้าบอสิ้นดี ตอนแรกใช้จอยส์บังคับเกมส์ของ Microsoft ก่อน ราคาไม่เบา ต่อมาเห็นว่าลองใช้ Anitech ดูเพราะราคาย่อมเยาว์กว่า เมื่อใช้แล้วเปรียบเทียบกันพบว่า ปุ่มยางกดของจอยส์เกมส์ Anitech เสียช้ากว่า ปุ่มยวบช้ากว่านานมาก ตัวจอยส์ก็จับก็ง่ายกว่าเพราะฝรั่งมือใหญ่ คนเอเชียมือเล็กใช้ของ Anitech จับเหมาะมือมากว่า จึงเริ่มได้กลิ่นเรื่องคุณภาพที่ของดี ราคาย่อมเยาว์ แบบคุ้มค่าเงินที่จ่ายไปมากกว่า ต่อมาปลั๊๊กไฟสวยๆที่ซื้อมาจากเสือป่า ปัญหาเยอะมากเหมือนที่พิมพ์ไปด้านบน จึงเริ่มลองใช้ของ Anitech ก็ไม่ผิดหวัง คุณภาพก็เหมือนจอย์เกมส์นะแหละ เจ้าของเขาค่อนข้างรู้จัดคัดของมา คุณภาพดีในราคาไม่แพง เรื่องการรับประกันนี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ปลั๊กพ่วงของ Anitech ของข้างดีนะ ลองทะเบียน(ย้ำ) รับประกัน 10 ปี ไม่ได้ลงทะเบียนรับประกัน 5 ปี ผมเคยไปเปลี่ยนเคลมมาแล้วนะเขาเปลี่ยนใหม่ให้จริง(ไม่เหมือนหลอดไฟ LED บางยี่ห้อ(L......N)พิมพ์หลาเลยรับประกัน 10 ปี โทรไปถาม ป๊าด เรารับประกัน 10 ปีกรณีไม่ได้แกะจากกล่อง ถ้าแกะมาใช้แล้ว รับประกัน 1 ปี (ก็เหมือนทั่วไปนะแหละ ใช้ทริคการค้าแบบเล็กๆเสียด้วย) ส่วนปลั๊กไฟพ่วงของยี่ห้อญี่ปุ่น ผมก็เชื่อในคุณภาพนะ แต่ราคาโดดเลย เทียบกับ 2 ยี่ห้อนี้

 💪😚😸

เป็นความท้าทายอีกครั้งหนึ่งที่แม่เขากลับไปฮ่องกงเรื่องเบี้ยยังชีพคนชรา ต้องอยู่ลำพังอีกรอบ รู้สึกดีด้วยซ้ำกว่าครั้งก่อนหน้านี้ที่ผ่านมา  ไม่ได้รู้สึกไม่ดี แต่ตอนนี้การหารายได้และการลงทุนแบบหืดจับน่าดูไม่รู้ว่าจะ fight  ได้นานแค่ไหน แต่ก็เต็มที่อะนะ สิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้ทุกตัวไม่ได้ผลเลยแย่มาก ต้องพยายามหาลู่ทางใหม่ ยังคิดไม่ออก หาไม่เจอ แต่ก็พยายามคิดอยู่อะนะ คิดว่าน่าจะคิดออก คงยังไม่ถึงแบบที่สุดหรือเลวร้ายที่สุดคิดว่าในที่สุดน่าจะหาหนทางเจอ ทั้งๆที่ยังรู้สึกเหมือนมืดและมึนแปดด้าน แต่คิดว่าในที่สุดน่าจะมีแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์อยู่ คงจะไม่เลวร้ายถึงที่สุด ในที่สุดต้องค้นเจอหนทางอย่างแน่นอน👀👀👀💪💪💪☝☝☝😎

😙เหตุผลที่อยากทำบล็อก

จริงๆแล้วตั้งแต่เรียนจบใหม่(ก็หลายสิบปีแล้วอะนะ) อยากทำงานเกี่ยวกับหนังสือ สมัยนั้นยังไม่มีอินเตอร์เน็ตเลย จบมาประมาณ 2 ปีละมั้งถ้าจำไม่ผิดอินเตอร์เน็ตถึงจะเริ่มเข้ามาในไทย แต่ตอนนั้นทำงานเกี่ยวกับหนังสือ มันไม่สามารถเคลียร์หนี้สินให้ที่บ้านได้(ตรงนี้เป็นประเด็นสำคัญที่สุด) เคยสมัครเกี่ยวกับหนังสือไปหลายๆที่หลายๆบริษัท ก็ไม่มีที่ไหนรับเลย เคยมีเรียกไปสัมภาษณ์อยู่ที่หนึ่งมั้ง ตอนนั้นรู้สึกว่าจะอยู่ในเครือของทีวีพูล สมัยเรียนก็ไม่เคยแต่งบทความ หรือแต่งนิยายหรือส่งประกวดอะไรทำนองนี้เลย แต่เป็นคนชอบอ่านหนังสือมาก อ่านมากมายอ่านหลากหลาย แต่ไม่เคยลงหรือเขียนหรือแต่งเรียงความอะไรสักอย่าง อ่านเยอะและอ่านมากๆเลย แต่สังเกตุตัวเองตอนทำงาน ไม่ได้เป็นคนพูดเก่งหรือชอบพูดโดยนิสัย แต่เวลาพิมพ์หรือเขียนงานรู้สึกว่าการเรียบเรียง สำนวนภาษาและวิธีการจะทำได้ดีกว่าตอนพูดมากและทำได้เรื่อยๆ ไม่เห็นจะรู้สึกเบื่อ ส่วนหนึ่งน่าจะได้จากตอนเรียนมนุษย์ศาสตร์เอกอังกฤษ ต้องเขียนเรียงความหรือเขียนจดหมายต่างๆเป็นภาษาอังกฤษคงจะเป็นส่วนนี้ที่ได้ฝึกฝนมา มีส่วนช่วยในเรื่องนี้ ประกอบกับส่วนตัวเวลาทำงาน งานพบปะผู้คนทำได้ไม่ดีเลย แต่ทำงานเอกสารทำได้ดีมาก วันๆอยู่แต่หน้าคอมทำงานเอกสารไม่ต้องพูดคุยกับใครก็อยู่ได้นะ ไม่เห็นจะรู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจหรือรู้สึกแย่อะไร เรื่อยๆสบายๆ ไม่ต้องวุ่นวายกับใคร   เวลาคุยกับเจ้านายเจอว๊ากทุกรอบประมาณว่าน่าจะพูดอะไรแล้วไม่ค่อยเข้าหูมั้ง แต่พอเขียนเป็นข้อความให้เจ้านาย ไม่เห็นมีปัญหาอะไรเลย  เข้าใจว่าจะค่อยๆสะสมมาเรื่อยๆ   จนก่อนโควิดออกจากงานด้วยว่าบริษัทจะทำให้ทำงานเกี่ยวกับสารเคมีอันตราย มีต้วเจ้าของบริษัทบอกไม่เป็นไร แต่ตัวเราได้กลิ่นไม่ดีตั้งแต่แรกแล้ว เวลาได้กลิ่นน้ำยายิงโลโก้บฟิล์มกรองแสง ไอ้สิ่งนี้ระยะยาวสูดดมต้องเป็นปัญหาแน่ เช็คกับเว็บกรมโรงงาน มีตั้งพิษเฉียบพลัน พิษเรื้อรังและพิษเฉียบพลัน+เรื้อรังผสมกัน ไอ้ตัวเราใกล้ชิดเจ้านายท่านนี้มานานพอจะรู้นิสัยเป็นยังไง อีกอย่างเมืองไทยกฏหมายและการบังคับใช้กฏหมายไม่เข้มแข็งและไม่เข้มงวด มีปัญหาจริงเจ็บป่วยเรื้อรัง พิสูจน์ฟ้องร้องได้ยากหรือรับผิดขอบก็รับผิดชอบไม่เกินขอบเขตที่กฏหมายกำหนดหรอก ไอ้เจ็บป่วยเรื้อรังถือว่าคนผุู้ซวยไปมันใช่ที่ไหนแบบนี้  ก็ดูอย่างเหมืองทองคำที่ถููกปิดไปซิ ชอบบ้านเขาได้รัับผลกระทบด้านสุขภาพไปหมดแล้ว กว่าจะฟ้องร้องเอาชนะจ่ายค่าเสียหาย ชาวบ้านเขาได้รับกระทบไปหมดแล้วเป็นปีๆ เอ้อ ประเทศกูเอง ออกจากบริษัทแล้วก็ดำเนินการขายอาหารของที่บ้านนั้นแหละทำไปเรื่อๆ แต่เนื่องด้วยว่าพ่อแม่เขาติดเงินญาติไว้ ก่อนหน้าขายบ้านหลังในเคลียร์คืนญาติเขาไปแล้วส่วนหนึ่ง ติดเขามา 20 กว่าปี  ยังมีส่วนที่เหลืออยู่เขาให้โอกาสขายที่ดินที่ภูเก็ตเคลียร์คืนให้เขาอีก 3 ปี ก็มันขายไม่ได้เสียที ครบ 3 ปีที่รับปากเขาไว้ที่ยังขายไม่ได้เสีย ก็เลยขายบ้านหลังนั้นแหละใน กทม ย้ายมาที่ไทรน้อย นนทบุรี ที่เดิมมันเป็นโรงเรียนก็พอขายได้เรื่อยๆแต่ไม่เยอะ ที่ใหม่มันเป็นในหมู่บ้านไม่ได้ติดถนนใหญ่ ก็ขายได้แค่ช่วยแรกๆเนื่องจากเขาชิม ประกอบกับยังอยู่ในช่วง คนละครึ่ง ของรัฐบาล หลัง 3 เดือนเงียบเลย จึงหันไปเน้นทางลงทุนแทน (รายได้หลักอีกทางนอกจากหน้าร้าน) ประกอบกับเวลาว่างเยอะนึกว่าจะทำอะไรดี หวนไปรำลึกถึงสมัยจบใหม่ๆอยากทำงานเกี่ยวกับหนังสือเพราะดูวีดีโอสอนสร้างเว็บ มีสอนทำฺ Blog ด้วย ก็ลองลงมือทำซะเลย อยากทำมานานแล้วทั้ง Blog และเว็บ ทำ Blog ก่อนเดี๋ยวจะตามไปทำเว็บงานเขียน เว็บขายของ แต่เป็นคนเขียน Code ไม่ได้ สมัยก่อนเลยรู้สึกว่ามันยาก สมัยนี้ง่ายกว่าเยอะ สมัยก่อนเอาแต่ศึกษาหาข้อมูลเงี้อง่าราคาแพง ลองเปลี่ยนเป็นเน้นลงมือทำให้มากขึ้นนะ  😆😇😉😊😀😁😂

🉑 ว่าด้วยเรื่องพลังพิเศษในวัยเยาว์ เข้าใจว่าจะมี 6 Sense ในระดับหนึ่ง

ตอนเด็กก็ไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร แต่พลังจากความฝันที่จำได้แม่นเลยถึงทุกวันนี้มีอยู่ 2 เหตุการณ์ เห็นเคยมีผู้รู้เขาบอกว่ามันเป็นสัญญาเก่าติดตัวมาตั้งแต่อดีตชาติ

เหตุการณ์แรกเข้าใจว่ามันเป็นสัญชาตญาณเตือนภัยนั่นแหละ ตอนเด็กน่าจะไม่เกิด 5 ขวบเคยฝันว่ามีแมงป่องตัวใหญ่กว่าคนมาก กำลังคร่อมร่างจะเอาเข็มที่หางจะต่อยเข้ามาอยู่แล้วตกใจตื่นพอดี ตอนเช้าพ่อบอกว่าเมื่อคืนมีแมงป่องกำลังจะต่อยพ่อเขาตื่นเห็นพอดี จึงจับออกไปได้ นึกแปลกใจในใจเล็กน้อย เอ๋ นี่มันตรงกับที่ฝันเมื่อคืนพอดีนี่ แอบประหลาดใจแต่ไม่ได้เล่าให้ใครฟัง 

เหตุการณ์ที่สองฝันถึงอนาคตได้ เพิ่งรู้ว่าเขาเรียกเทพนิมิต รู้แต่ว่าสามารถฝันถึงอนาคตได้แต่ตื่นมา จะจำไม่ได้ ต้องไปถึงเหตุการณ์นั้นแหละถึงจะจำได้ว่าเคยฝันแบบนี้ พลังนี้มีในตอนเด็กนะ แต่พอเข้าวัยรุ่นแล้วรู้สึกว่าจะไม่ฝันแบบนี้อีกเลย ยกตัวอย่าง เคยฝันว่าเรียนกับครูสอนอยู่หน้าชั้นหน้ากระดานด้านซ้ายมือใข้ไม้ชีที่กระดานในโรงเรียนแห่งหนึงแต่ไม่รู้ว่าที่ไหน (สมัยนั้นยังเรียนอยู่บางคล้าอยู่เลย อยู่ชัั้นประถม) จนสอบเข้าเรียนโรงเรียนมัธยมศึกษาที่โรงเรียนสตรีวิทยา2 ที่กทมนี่แหละ และเมื่อได้เข้าเรียนในวิชาภาษาอังกฤษมันเป็นภาพแบบเดียวกับในฝันเลย ถึงได้รู้ว่าที่วันนั้นเป็นการเรียนในชั้นมัธยมศึกษาที่ที่ 1 วิชาภาษาอังกฤษ ของอาจารย์ผู้สอนคืออาจารย์นันทวัน จำได้ชัดเลยว่าหน้าตาท่านอาจารย์ในฝันกับคนที่สอนจริงคือคนเดียวกัน

โดยส่วนตัวเข้าใจว่า กทม มันเป็นเมืองหลวง มีกิเลสของผู้คนในชั้นบรรยากาศ ความสับสนวุ่นวาย แก่งแย่ง ช่วงชิงทุกอย่างหรือสิ่งยั่วยวนส่งเสริมให้เกิดกิเลสขึ้นได้ง่าย ซึ่งก็เป็นเช่นเดียวกับบรรยากาศเมืองของหลายๆประเทศ มันจะไม่ส่งเสริมหรือบ่มเพาะพลังลักษณะหรือประเภทนนี้ให้มีเกิดขึ้นหรือมีพัฒนการที่สูงขึ้นได้ กับคิดว่าสกัดกั้นเสียด้วย ดูจากบรรดาเกจิอาจารย์ท่านต่างๆ จะไม่ได้ถือกำเนิดมาจากแหล่งที่มีบรรยากาศลักษณะเช่นนี้ กลับไปปรากฏที่บริเวณที่มีบรรยากาศความเงียบสงบ อุดมไปด้วยธรรมชาติ สิงปรุงแต่งน้อย สิงส่งเสริมให้คนเกิดกิเลศน้อย ส่วนใหญ่จะเป็นบรรยากาศแบบต่างจังหวัดมากกว่า

 

🍚 ;วันนี้คิดถึงอาหารแบบภูเก็ต อยู่ภาคกลางเสียนานไม่ได้กลับไปกินเลย ถ้ามีโอกาสแวะต้องแวะกลับไปกินเสียหน่อย อาหารภูเก็ตจะมีไทย ปนจีนแบบฮกเกี้ยน(แต้จิ๋วอยู่ภาคกลางเยอะแต่ถ้าไปไล่ดูจังหวัดทางใต้จะเป็นฮกเกี้ยนเยอะ ครอบคลุมไปถึงมาเลย์ สิงคโปร์โน่นเลย แต่หลังๆบางอย่างกินรสชาติกลับทำแบบเป็นทางแต้จิ๋วไป สมัยก่อนคนจีนเวลาอพยพไปที่ไหนก็จะชวนพรรคพวกที่เดียวกันไปตั้งรกรากบริเวณนั้นเยอะ อย่างพ่อผมก็เป็นฮกเกี้ยนนะ(ถ้าเป็นจีนอพยพก็เข้าใจว่ารุ่น 3 หรือรุ่น 5 นี่แหละ) แต่แม่เป็นกวางตุ้ง) แต่ถ้าไปไล่ดูมีปนมาเลย์หน่อยๆบางรายการ รวมถึงภาษาด้วย เนื่องจากผมจากที่นั่นมาตั้งแต่อายุ 13 ก็หลายสิบปีแล้ว ไปธุระบ้างนานๆครััั้ง ยังไงก็เช็คอัพเดตกับคนในพื้นที่ก็ดีครับ ไอ้ที่พิมพ์นี่ พิมพ์จากความทรงจำ

รายการอาหารที่นึกถึง พวกนี้ต้องคนภูเก็ตเท่านั้นหากินที่อื่นไม่ได้จ๊ะ

ติ๋มซำแบบภูเก็ต จะไม่เหมือนฮ่องกงต้นตำรับ เป็นแบบไทยๆ แต่ก็ไม่เหมือนทางภาคกลาง บอกไม่ถูกไปต้องไปลองชิมเอง 

หมูฮ้อง อาหารจีนแบบทางโน้นมันจะไม่มีเผ็ดๆนะ ออกไปทางเค็มกับหวานและมัน

หมี่เชก

โลบะ

โอวต๊าว(ภาษาพูดผมเรียกโกต๊าวมากกว่านะ หอยทอดแบบภูเก็ตไม่เหมือนกรุงเทพ จะมีใส่เผือก และใช้แต่หอยนางรมเท่านั้น แป้งที่ใช้เป็นแป้งคนละแบบกับกทม ไม่ทอดออกมาเป็นแบบบางกรอบ แต่จะเหนียวหยุ่นมากกว่า/ จี่ ก็เหมือนภาคกลางเราที่เรียกผู้หญิงว่า เจ๊นะแหละ)

เต้าซ้อ

ตูโป๊เจี๊ยะเจี๊ยะ(ชอบกินมากตอนเด็กให้พ่อแม่ซื้อมาให้ทุกรอบ มันม่วงนี่มันมาทีหลังสมัยก่อนไม่มีหรอก)

เกี่ยมโก๊ย,ฉ้ายถาวโกย,อังกู๊,อาโป้ง (4 อันนี้อยู่ในลิงค์เดียว คนภูเก็ตไม่เรียกตลาดเรียกบ้านซ้าน เข้าใจว่ามาจากภาษามาเลย์ เพี้ยนเสียงมากจาก Plaza อีกทีหนึ่ง)

โอแอ๋ว(ประมาณหวานเย็น วุ้นทำจากกล้วย มีร้านขายเป็น 100 ปีด้วยนะ/ โรงหนังสยามปัจจุบันเป็น Food Court ไปแล้ว หากินได้หลายอย่าง สมัยเด็กไปเล่นกังฟู บ้าหนังจีน กับเพื่อนที่นี่บ่อยๆ)

พิมพ์เสร็จน้ำลายสออยู่เต็มไปเลย พอดีก่า  ใครไปภูเก็ตแนะนำให้ไปหาทานดูนะครับ จะได้ลองอะไรแปลกที่ไม่จำเจบ้าง 🍘🍛🍜🍝🍞🍟🍠🍡🍢🍣💓💖

 👲ไปเช็ครูปดาราสมัยก่อนออกทรงคุณปู่ คุณลุง คุณป้าหมดแล้ว ไม่ว่าจะเป็น Cindy Crawford, Jennifer Connelly, Phoebe Cates, Jennifer Aniston ,Richard Gere, Catherine zeta jones,มลฤดี ยมาภัย，สุพรรณษา เนื่องภิรมย์ นี่ถ้าไอ้ย้อนวัย ยุ้อนยุคทำสำเร็จนี่ พวกนี้สู้ตายแน่นอน คนมันเคยเฉยฉาย ราคาเท่าไหร่เท่ากัน 5555 กลับมาย้อนดูตัวเอง เราก็ไม่ต่างกันละน่า เป็นสัจธรรมของชีวิต

 🛕 วัดน้อยนอก 

เช็คในเน็ตเรื่องทำศพสัตว์เลี้ยง เจอวัดนี้รับฌาปนกิจสัตว์เลี้ยง เห็นในเน็ตเขียนไว้ 2500 บาท ไปเช็คที่วัดเลย ปรากฏว่าขึ้นอยู่กับน้ำหนัก ค่าพิธีต่างหาก ค่าโลงต่างหาก ต้องเตรียมไปจริง 5-6000 บาท+ นั่นแหละ วัดอยู่ใกล้ฐานสะพานพระนั่งเกล้านะ แต่ก็คนไม่เยอะ พึ่งรู้เป็นวัดที่สร้างในสมัยธนบุรี อุโบสถกลางน่าจะสร้างขึ้นใหม่ภายนอกปูด้วยหญ้าเทียมก็สวยดีครับ เปิดประตูอุโบสถกลางเข้าไปจะกราบสักการะพระประธานอุโบสถกลางพบว่านหลวงพ่อมีพุทธลักษณะที่ดูแล้วสวยงามดีครับ ได้ลองไปนั่งสมาธิต่อหน้าหลวงพ่อ มีความรู้สึกเหมือนมีอะไรทะลวงตรงสมองตลอดเวลาตอนนั่ง ทำให้คิดอะไรทะลุปรุโปร่ง สมองปรู๊ดปร๊าด เป็นความรู้สึกเดียวกับตอนไปนั่งสมาธิที่วัดพระผุด(คนภูเก็ตเรียก"วัดพระทอง" ชื่อวัดพระผุดมาตั้งภายหลัง อัถฐิคุณย่าอยู่ที่นั่น เป็นวัดที่เป็น Unseen In Thailand ด้วยนะจ๊ะ)  เรื่องนี้เป็นปัจจัตตัง เป็นเรื่องเฉพาะบุคคล โปรดใช้วิจารณญาณในการพิจารณา

🐶🐱🐶🐱🐶🐱🐶🐱🐶🐱🐶🐱🐶🐱🐶🐱🐶🐱🐶🐱

🏰 ภูเก็ตในความทรงจำ

เกิดที่โรงพยาบาลมิชชั่น ภูเก็ต  ตอนเด็กเห็นแม่บอกหน้าเหมือนเด็กญี่ปุ่นมีแต่คนคอยจะมาหยิกแก้ม อยู่บ้านเลขที่ 65 ถนนกระบี่(=ถนนสาธรในกทม) เข้าหน้าบ้านแล้วผ่านแปลงดอกไม้เข้าไป 300 เมตรก็จะถึงตัวบ้าน เขาว่ากันว่าบ้านที่อยู่นี้เป็นของบ้านแม่ครัว พระอร่ามสาครเขต(ต่อไปเรียกย่อ“พระอร่าม”) บ้านอยู่ติดกับคฤหาสถ์พระอร่ามฯ ปัจจุบันนี้เขาอนุรักษ์ไว้นะ ระหว่างบ้านกับคฤหาสถ์พระอร่ามฯ มีบ่อน้ำคั่นตรงกลาง และหน้าบ้านตัวเองมีต้นมะม่วงอายุ 100+ ปีอยู่หน้าบ้าน เขาว่ากันว่าบ้านหลังที่อยู่แรง คนไม่ดีอยู่ไม่ได้ เพราะเคยมีเจ้าของเก่าก่อนหน้านี้อยู่มา 2 คน ตายหมดย มีคนเคยเห็นผีตานีในสวนข้างบ้านกลางคืน ไม่รู้สิ อยู่มาไม่เคยเห็นเลย แต่จำได้ว่ากลางคืนมีอยู่คืนหนึ่งได้ยินเสียงอาบน้ำในห้องน้ำ ไปดูพื้นห้องน้ำแห้งไม่เห็นมีคนเลย ต่อมาได้ยินเสียงจานชามกระทบกันก็ลงไปดูในครัวไม่เห็นใครเลย ตอนนั้นยังเด็กไม่รู้จักคำว่าผี จนแม่บ้านเล่าเรื่องผีให้ฟังนั่นแหละถึงจะเข้าใจ ส่วนคฤหาสถ์พระอร่ามที่อยู่ติดกันเขาว่ามีร่างท่านบรรจุใส่โลงไว้อยู่ที่ด้านบน ไอ้เรายังเด็กก็ยังไม่รู้ว่าจริงไม่จริงซะด้วยสิ 

หลังบ้านอยู่ติดกันเยื้องกับบริษัท เดินอากาศไทย จำกัด(ปัจจุบันเป็นสำนักงานบริษัทการบินไทยจำกัด(มหาชน)ไปแล้ว) ฝั่งหน้าสำนักงานเป็นถนนระนองจะมีร้านค้าย่านตลาดสดและตัวตลาดสดจะเยื้องไปเล็กน้อย ตอนเด็กมันมีร้านขายของเล่น ขายขนมและอ่านหนังสือการ์ตูนชื่ออาเคี้ยง(ยังอ่านไม่ออกหรอกตอนนั้นชอบดูรูป) ไปเล่นบ่อยไม่กลับบ้านจนพ่อด่าจำได้ "ไอ้เคี้ยงเป็นพ่อมึงเหรอ" ด้านซ้ายของสำนักงานยังมีบ้านเพื่อนในวัยเด็กชื่อ หมุ่งไฮ้ เป็นร้านขายผ้าชื่อ "แสงจันทร์“ เคยแวะไปดูแบบแว่บๆนะปัจจุบันร้านก็ยังอยู่ แต่ไม่ได้เข้าไปทักด้วยเหตุผลบางประการ จากหน้าบริษัทการบินไทยไปทางขวามือก็จะเจออ๊ามจุ้ยตุ่ย(คนภูเก็ตเรียกศาลเจ้าว่า"อ๊าม" ภาษาพูดเรียก"ตุ๊ยตุ๊ย"มากกว่า หรือเรายังเด็กนะเลยฟังเสียงเพื้ยนไป) เป็นหนึ่งในศาลเจ้าศักดิ์สิทธิ์ของม้าทรง สมัยโบราณคนไม่่สบายจะมาขอเซียมซีที่นี่เพื่อเจียดยาไปรักษา คนท้องเขาห้ามขึ้นไปไหว้เด็ดขาด แต่ถ้าจากหน้าบริษัทการบินไทยไปทางซ้ายมือก็จะเจอย่านร้านค้าในตลาดสด ตลาดสดและวินรถ 2 แถวเพื่อไปยังที่ต่างๆในภูเก็ต ที่นี่ไม่มีรถเมล์ราคา 8 บาทแบบใน กทม เริ่ม25 30 บาททั้งนั้นแหละ 

ระหว่างถนนกระบี่กับถนนระนอง จะมีวัดที่สามารถเดินทะลุตรงกลางปล้องได้ ชื่อวัดขจรรังสรรค์(วัดเหนือ) บ้านที่ถนนกระบี่ก็อยู่ใกล้วัดนี่แหละเดินไปทะลุไปร้านอาเคี้ยงได้ อยู๋ตรงข้ามปากทางเข้าวัดพอดีเยื้องไปหน่อย(ปัจจุบันไม่มีแล้ว)

นักท่องเที่ยวหาของกินแบบชาวบ้านไล่ตั้งแต่อ๊ามตุ๊ยจุ่ยจึงบริษัทบริษัทวงเวียนน้ำพุราคาก็จะไม่แพง แต่ถ้าไปกินตามแหล่งท่องเที่ยวราคาห่างกันมากจ๊ะ

 💝 ย้อนรำลึกโรงเรียนจีนในวัยเยาว์

หวนรำลึกความหลังสมัยย้ายจากภูเก็ตมา กทม ใหม่ๆ พ่อเขาส่งไปเรียนต่่อโรงเรียนสอนภาษาจีน ที่ อ.บางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา เป็นโรงเรียนประจำชื่อโรงเรียนบางคล้าวิทยา(กงลิบซือง้วน) ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนรุ่งโรจน์วิทยา  เป็นโรงเรียนประจำที่สอบตามหลักสูตรของกระทรวงศึกษาธิการแ่ต่จะมีวิชาเรียนภาษาจีนกลางแทรกอยู่ในหลักสูตรปรกติด้วย เรียนภาษาจีนเสริมหลังเลิกเรียน เรียนเสริมวันเสาร์อีก เรียนเสร็จให้เด็กพักผ่อนโดยให้ดูซีรี่ส์หนังจีน(พูดไทย) จำได้ว่าตอนแรกไปดูงงมาก ไม่รู้ว่าเขาฮิตกัน มังกรหยกภาค 2(หวงเย่อหัว กับองเหม่ยหลิง)(นิตรสารดารา กับการ์ตูน Y  ก็มารู้จักตอนเรียนที่นี่นะแหละ ยืมจากเพื่อนที่เป็นผู้หญิงอ่านเอา) เนื่องจากที่บ้านใช้ภาษาจีนกวางตุ้งอยู่แล้วจึงมีส่วนช่วยเสริมในการเรียนจีนกลางไปในตัว หลังอยู่ประจำ 3 เดือนบังคับหลังเลิกเรียนห้ามใช้ภาษาไทย ใช้ภาษาจีนเท่านั้นในการสื่อสารเป็นการบังคับให้เด็กพูดเป็น ได้ผลด้วยประกอบกับที่พ่อเคยไปเรียนภาษาจีนกลางที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งจึงช่วยได้มาก แต่เนื่องด้วยย้ายมาจากโรงเรียนดาราสมุทรที่ภูเก็ตแบบกระทันหัน รวมถึงไม่เคยมีพื้นภาษาจีนกลางมาเลย จึงต้องเรียนซ้ำชั้น ป.4 ใหม่ ภาษาจีนไม่พื้นเลย เริ่มเรียน ป.2 อันที่จริงที่บ้านเคยส่งไปเรียนที่ฮ่องกงนะ รู้สึกไม่รู้เรื่องตามเพื่อนๆไม่ค่อยทันนะ จำความไม่ค่อยจะได้แน่นอน แต่มีอยู่วันหนึ่งคุณตาไปรับช้าติดเล่นไพ่นกระจอก กลับบ้านเองเลยคนเดียว ทางบ้านคุณตากลัวว่าที่หลังผมเป็นอะไรไปจะไม่มีลูกใช้คืนให้แม่จึงส่งตัวกลับไทยมา) 

ที่โรงเรียนประจำมีอาหารให้ 3 มื้อและของว่างก่อนเข้านอน ค่าขนมพ่อแม่ให้เงินไว้ที่อาจารย์ กลางวันไปเข้าแถวเบิกเอากับอาจารย์

สมัยนั้นบางคล้ายังไม่เจริญ(ปัจจุบันเท่าที่ได้ข่าวมาเป็นคนละเรื่อง) 2 ทุ่มชาวบ้านก็ปิดไฟปิดบ้านอนหมดแล้ว ออกจากหน้าโรงเรียนก็จะมีตลาดและบ้านคนแถวตลาด ตอนนั้นตลาดยังไม่ได้ไฟไหม้สร้างใหม่ ไปหน่อยก็จะมีสถานีรถบขสแล้ว กลางคืนขายของกินประมาณตลาดโต้รุ่ง อาจารย์เคยพามากินตอนกลา่งคืนครั้งหนึ่ง

โรงพยาบาลก็เป็นสถานีอนามัยประจำตำบลนั่นแหละเคยไม่สบายอาจารย์พาไปครั้งหนึ่ง อ๋อยังมีอีกครั้งตอนเล่นแล้วมีอุบัติเหตุคางแตก เป็นแผลเป็นจนทุกวันนี้

จะได้กลับบ้านก็วันหยุด ส อ หรือช่วงเปิดเทอมนะแหละ ก็มีบ้างที่พ่อแม่มาเยี่ยม ส หรือ อ แล้วพาไปซื้อของกินของใช้ในตลาด มีของกิน 3 อย่างที่จำได้จนทุกวันนี้ อันแรกครองแครงสดทำไว้ในกาละมังใบใหญ่แล้วชั่งใส่ถุงให้คนที่จะซื้อ มีรสเผ็ดของพริกไทยนิดๆ ไม่เคยกินครองแครงที่ไหนในประเทศไทยอร่อยเท่าที่นี่อีกเลย ไม่รู้ว่าคุณยายมีคนสืบทอดหรือเปล่า อันที่สองกุ้งแม่น้ำที่นี่เป็นกุ้งน้ำกร่อยจับจากแม่น้้ำบางปะกงเป็นจุดที่น้ำจืดกับน้ำทะเลเจอกันพอดี อันที่สามนี่คือขนมเปี๊ยะของตั้งเซ่งจั๊วะ มีทั้งโรงงานและหน้าร้านในตลาดด้วย ส่วนตัวชอบกินไส้เค็มเป็นพิเศษ ลูกชายลูกสาวเจ้าของโรงงานเป็นเพื่อนร่วมรุ่นด้วย แต่ที่แนะนำเพราะเป็นของอร่อยคุณภาพดี ไม่เกี่ยวกับว่าเรียนร่วมรุ่นกับลูกเขา ของเขาดีจุึงแนะนำ ถ้าของไม่ดีผมจะเฉยๆไม่บอกอะไร     อ๋อพึ่งนึกออกยังไม่อีกร้าน จำชื่อร้านไม่ได้ที่ในตัวเมือง อ.แปดริ้วจะมีร้านก๋วยเตี๋ยวเป็นเจ้าหนึ่งอยู่ในตลาดอร่อยมาก ผ่านไปแวะกินทุกครั้ง ที่จริงแล้วยังมีเพื่อนสนิทอีกคนชื่อเจี้ยนเหวิน จำชื่อไทยไม่ได้ เคยเขียนจดหมายมาหาไม่ได้ตอบ เคยโกรธเขียนมาต่อว่าด้วย ที่จริงแล้วนอกจากไม่ชอบเขียนจดหมาย ยังสาหตุอื่นด้วยแหละแต่ไม่สะดวกเอาออกสื่อ ถึงไม่ติดต่อไป

สมัยที่ผมเรียนยังไม่มีโทรศัพท์มือถือ อินเตอร์เน็ต ประเทศจีนพึ่งจะเปิดประเทศตอนนั้นภาษาจีนยังไม่เป็นที่นิยม หลังเรียนจบประถมมาเรียนต่อมัธยมที่กรงุเทพไม่ได้ใช้หรือจับเลยภาษาจีนกลาง จนเข้ามหาวิทยาลัยนั่นแหละจึงได้เอามาปัดฝุ่นเรียนอีกครั้งเป็นวิชาโท

การเรียนภาษาจีนครั้งหนึงในความทรงจำ💝💝💝

🚛 การเดินทางและโยกย้ายในชีวิต

เป็นการย้ายบ้านครั้งที่ 7 แล้วในชีวิต จากภูเก็ตในวัยเยาว์พร้อมอุบัติหตุที่ชีวิตทำให้ต้องย้ายมา กทม อยู่อีก 30 กว่าปีจึงจรลีมาอยู่ไทรน้อยที่นนทบุรี จนบัดนี้ก็เป็นเวลา 2+ ปีแล้ว เดิมก็เป็นคนต่างจังหวัดอยู่แล้วก่อนย้ายมาอยู่กทม ความรู้สึกไม่ได้แตกต่างจากสมัยอยู่ภูเก็ต ไปเรียนโรงเรียนสอนภาษาจีนกลางบางคล้าวิทยา(เปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนรุ่งโรจน์วิทยา) อ.บางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทราตอนโรงเรียนประถามศึกษา แทบจะไม่ปรับตัวอะไร กลับชอบเสียอีกชีวิตเงียบสงบดี เพราะสมัยก่อนอ.บางคล้ายังไม่เจริญ 20+ปี 2 ทุ่มชาวบ้านก็เข้าบ้านนอนหมดแล้ว 

ได้ลองมาดูว่ามีข้อดีอะไรบ้างในการย้ายมาที่นี่ ก็เจอหลายข้ออยู่นะ :

-อากาศสะอาดกว่า กทม เยอะ แบบกลับไปเหยียบ กทม เมื่อไหร่รู้สึกว่าอากาศสกปรกไปเลย😱

-แดด 7.30 น. เหมือนแดด 6.30 น. ใน กทม

-ค่าครองชีพถูกกว่า กทม เยอะมาก

-ผู้คนค่อนข้างมีน้ำใจและเป็นมิตร ไม่ใช่นิดหน่อยก็ไม่ยอมกัน ด่ากัน จะมีเรื่องกัน ไม่ยอมกัน 

- 1 ทุ่มครึ่งไปแล้วเงียบสงบเหมือนต่างจังหวัดไกลเลยๆ เงียบ แต่รถวิ่งเร็วมาก กลางคืนสิบล้อเหยียบกัน 100+ เพราะเป็นถนนทางตรงและรถโล่งมาก วิ่งเลยไปหน่อยก็เข้าบางเลน นครปฐมแล้ว

-รถติดที่นนทบุรี(ยกเว้นพวกแยกพงษ์เพชร ถนนงามวงศ์วาน) รถติดเฉพาะตอนไปทำงานกับตอนเลิกงานแค่นั้นเอง นอกนั้นจราจรก็ไหลไปได้เรื่อยๆนะ ไม่ติดหนักทุกพื้นที่แบบ กทม

-มีวัดอยู่ใกล้บ้าน วัดไทรใหญ่ เป็นวัดประจำอำเภอไทรน้อย ขนาดอำเภอยังมีคำขวัญกล่างถึงวัดเลย เป็นตลาดน้ำเสาร์ อาทิตย์(วัดติดคลอง) เที่ยวได้สะดวกดีใกล้บ้าน

-จากบ้านจะไปขึ้นรถไฟฟ้าสายสีม่วงต้นสายก็ไม่ไกลมาก มีทั้งรถ 2 แถว รถตู้(ป้ายเหลือง -เดอะมอลล์งามวงศ์วาน ป้ายขาว-พาต้า รถประจำทาง2-36 ศูนย์ราชการแจ้งวัฒนะ-ไทรน้อย(พึ่งมา) 

-เสียอย่างเดียวเวลาจะไปทำธุระตามที่ต่างๆโดยเฉพาะถ้าเข้า กทม ละก็ ไม่เคยใช้เวลาแค่ครึ่งวันได้เลย อย่างน้อยต้องเต็มวัน

-ชอบทิวทัศน์ตอนรถวิ่งข้ามแม่น้ำแม่น้ำพระยามาก

-ชอบการโดยทางเรือทาง เรือด่วนเจ้าพระยา(ท่าเรือสะพานพระนั่งเกล้ามีแค่ 9.00น. ท่าน้ำนนท์(เรือวิ่งทั้งวัน) Shortcut ไปยังสถานที่สำคัญต่างในกทมได้ บรรยาศ ทิวทัศน์ อากาศ ดีกว่าขับรถในกทมมั๊กๆ 

 ✏เป็นบันทึ่กที่ลองทำในรูปแบบออนไลน์ แบบลงสมุดคงจะเชยไปหน่อยและไม่เข้ากับยุคสมัย เป็นการทดลองเพื่อจะทำเป็นเว็บใน wordpress.org ต่อไปในอนาคตนะ ส่วนเนื้อหาเดี๋ยวคิดทีหลังครับ ขอลองลงมือทำก่อน โย😁😄😎